RAFAŁ ZEMKE (Polish Ale) - Jasne Pełne, Browar Last Bell - Pasłęcki browar kraftowy, uwarzone w Browarze Przystanek Tleń styl: Polish Ale
O piwie: https://www.lastbell.pl/#nasze-piwa Opis: "Nazwa
i styl tego piwa są owocem aukcji charytatywnej dla Szymonka, małego
chłopca, który dzielnie walczy z ciężką chorobą. Brawo dla Pana Rafała,
który wygrał tę aukcję! Brawo dla wszystkich, którzy wspierają akcje
charytatywne!"
Piwo niepasteryzowane i niefiltrowane Alk 5.0 % Blg 12.5
IBU (goryczka) 2/5
słody: Pale Ale, Monachijski chmiele: Marynka, Lubelski, Sybilla, Oktawia drożdże: górnej fermentacji US-05
Data ważności: 07.07.2020 Data degustacji 17.05.2020
Aromat: Na pierwszym planie umiarkowanie intensywne nuty chmielowe - glównie
nuty ziołowe i korzenne, z dominacją nut ziołowych. Pierwsze skojarzenie
jeśli chodzi o profil chmielowości to niemiecki pils. 😉W tle trochę zbożowej słodowości - ale w smuklym wydaniu. Na dalszym
planie niewielkie ilości nut kwiatowych i żywiczno-trawiastych , a także śladowe ilości nut owocowych a'la zielone jabłuszko. Aromat -
zwłaszcza za sprawą profilu chmielowości - mocno mi przypomina
niemieckiego pilsa, jakkolwiek takiego w wariancie
"górnofermentacyjnym" ;-) Piana: Biała, niezbyt rozbudowana, średniej wielkości pęcherzyki, umiarkowana trwałość, po chwili redukuje
się do cienkiego pierścienia, miminalny lacing Kolor: Pogranicze jasnopomarańczowego, żóltego i złotego, stopień zamglenia na pograniczu umiarkowanego i niskiego Smak: Generalnie to samo co w aromacie: na pierwszym planie umiarkowanie
intensywne nuty chmielowe - w klimatach ziołowych i
korzennych, z dominacją nut ziołowych. Pierwsze skojrzenie jeśli chodzi o
profil chmielowości - to gorzki niemiecki pils. Goryczka jest wyrazista, charakterna, zdecydowana, o intensywności
umiarkowanej z plusem, zalega przez bardzo krótką chwilę. Jeśli chodzi o
stronę słodową to pełni ona rolę drugoplanową - i jest ona obecna w
formie lekko szorstkawej i smukłej zbożowości. Na dalszym planie
niewielkie ilości nut ziemistych, kwiatowych i żywiczno trawiastych, a
także śladowe ilości nut owocowych a'la zielone jabłuszko. Pełnia
półwytrawna. wysycnie umiarkowane. Ze względu na profil chmielowości - smak podobnie jak w przypadku aromatu - mocno przypomina
miniemieckiego pilsa, jakkolwiek takiego w wariancie
"gornofermentacyjnym", przy czym obecność akcentów typowo "górnofermentaccyjnych "
jest wyczuwalna dopiero w tle😉 . Piwo pijalne, sesyjne, nieskomplikowane. Ocena: 7/10 Ot przyjemne, nieskomplikowane piwo dla normika. Taka górnofementacyjna alternatywa dla kogoś kto lubi goryczkowe pilsy.
Przyjemna i udana kraftowa "alternatywa" dla koncernowych pilsow, dobre jako piwo
"codzienne/stołowe". Jedyne co bym w nim minimalnie skorygował - to
profil goryczki, na troszkę mniej ziemisty i ciut mniej zalegający . Jak dla mnie to to piwo to taki solidny średniak ;-)
Bobrokracja, Browar Rzemieślniczy Rzeka Piwa, uwarzone w Starym Browarze Kościerzyna styl: TDH NEIIPA / TDH New England Imperial IPA Alk 7% Blg 17.2 IBU 70 chmiele: Amarillo (USA), Citra (USA), Columbus (USA), Centennial (USA) słody:Pale Ale, Pszeniczny drożdże: Lallemand New England Inne dodatki: Płatki owsiane "Kooperacyjne piwo uwarzone wspólnie z Siddem z Chmielokracji. Imperialna NEIPA potrójnie chmielona na zimno. To prawdopodobnie najbardziej nachmielone piwo w Polsce!" Piwo to jest zdobywcą 2 miejsca w konkursie na Piwo Publiczności, który miał miejsce podczas Street Beer Festiwal w Łodzi (na przełomie listopada i grudnia 2018) Data degustacji: 12.12.2018 Data ważności: 22.07.2019 Aromat: Intensywność umiarkowana z plusem - na pierwszym planie nuty miąższu z gorzkich cytrusów (głównie grejfrut i pomelo), następnie trochę gorzkiej pomarańczy i białe owoce, na dalszym planie majaczy trochę tropików i nut żywicznych. Piana: Dosyć rozbudowana i trwała, średnie i drobne pęcherzyki, lacing umiarkowany. Kolor: Pomarańczowo-złoty, umiarkowanie zamglony. Smak: Na pierwszym planie intensywna, zadziorna i charakterna goryczka (o intensywności umiarkowanej z plusem - jak na Imperial IPA, z kolei jak na New England IPA - to nawet na pograniczu umiarkowanej i wysokiej). W goryczce tej na pierwszy plan wybijają się nuty miąższu z grejfruta i z gorzkiego pomelo. Na drugim planie troszkę gorzkiej pomarańczy oraz maciupinka gorzkich i raczej cierpkich białych owoców, na 3 majaczy maciupinka owoców tropikalnych oraz nut żywicznych i iglakowych. Goryczka jest zadziorna, charakterna, lekko acz przyjemnie szorstka , przyjemnie zalegająca przez krotką chwilę, taka zielona - zostawiająca fajne, lekko osuszające odczucie w przełyku - przez co ma się ochotę wziąć kolejny łyk. Jeśli chodzi o kontrę słodową - to gra ona drugoplanową rolę względem nut chmielowych - czuć tu troszkę słodowości w stylu jasnego pieczywa. Jeśli chodzi o soczystość - to jest trochę nietypowa w stosunku do tzw typowego new englanda - nie jest słodka, tylko bardziej w klimatach soku i miąższu z gorzkich cytrusów. Wysycenie umiarkowane, pełnia półwytrawna - przyjemnie redukowana delikatną szorstkością od chmielu - piwo smakuje jak taki podwójny west coast. Ocena: 7.8/10 Bardzo dobry Imperial dla hopheadów i fanów wytrawnych ipek. W przypadku tego piwa można conajwyżej dyskutować czy bliżej tu do double new englanda czy też do podwójnego West Coasta.
HazyDreamer, kooperacyje piwo browarów Deer Bear oraz browaru Rockmill, uwarzone w Browarze Perun styl: New England Style Sour IPA
Blg 16
Alk 6.2%
chmiele: Citra (USA), Galaxy (AUS), Equanot (USA), Denali (USA)
Piwo niepasteryzowane, niefiltrowane, zakwaszone w kotle bakteriami kwasu mlekowego
Receptura: Grzegorz Durtan i Andrzej Miller
data degustacji: 9.11.2017
data ważnosci: 10.01.2018
Aromat:
Intensywność na pograniczu umiarkowanej i wysokiej - mieszanina nut
lakto z nutami białych owoców, sporo cytryny i agrestu, trochę
porzeczki, a na dalszym planie innych cytrusów (głównie miąższu
z grejfruta). Generalnie pachnie jak mieszanina soczystego Vermonta z owocowym - cytrynowo-cytrusowym sour-em. Kwaśność konkretna - ale
przyjemna, niemęcząca.
Piana:
W miarę rozbudowana, średniej wielkości pęcherzyki, trwałość umiarkowana, minimalny lacing.
Kolor:
Żółty, jednolicie zmętniony na mleczną modłę, jakkolwiek jeszcze przepuszcza trochę światła.
Smak:
Na pierwszym planie mieszanina przyjemnych lut lakto - w stylu takiego
przyjemnego porządnego sour AIPA - z nutami białych jeszcze
niedojrzałych owoców (dzikiego winogrona), agrestu, trochę porzeczek
zmieszanych z: sokiem z cytryny, maciupinką nut a'la naftowy mosaic, no i i
gorzkie jeszcze trochę niedojrzałe, przyjemnie kwaskowate owoce
cytrusowe. Tropikalne owoce - wyczuwalne w śladowych ilościach - ale jeszcze
powyżej progu percepcji. Piwo dosyć soczyste. Goryczka krótka, o
intensywności na pograniczu umiarkowanej i wysokiej, chociaż ciut bliżej do umiarkowanej. przyjemnie drapieżna i szorstkawa, fajnie podbijana przez owocową kwaśność która jest konkretna, wyraźna, fajnie
soczysta.
Piwo niesmamowicie pijalne i sesyjne - wchodzi lekko jak jakis 3-4%
owocowy kwasik. Piwo jest półwytrawne. Świetny balans miedzy kwachem a Vermontem.
Ocena: 8.6/10
Kwachheadzi i wielbiciele Vermontów bądą zadowoleni. Grzesiek umie w kwachy, Andrzej w Vermonty - nie mogło się nie udać. Rewelacyjna hybryda.
data ważności: 26.06.2018
data degustacji: 14.05.2018
Aromat:
Intensywność umiarkowana, nieznacznie w stronę niskiej - generalnie dominuję odrobinka lekko posolonego kiwi.
maciupinka brzoskwini dopiero gdzieś w tle - w stylu takiej
umiarkowanie dojrzałej brzoskwini - również takiej lekko posolonej.
Niektórym to piwo pachnie lateksowymi rękawiczkami - ja tego nie
czułem. Dopóki nie przeczytałem o tym deskryptorze - wtedy może odrobinkę aromat przywodził mi skojarzenia właśnie z rękawiczką - jakkolwiek nie było to skojarzenie negatywne - po prostu wg mnie proporcja zmieszania aromatów kiwi i brzoskwini, wyszła akurat taka że ten mix po prostu poszedł w klimaty a'la rękawiczka.
Piana:
Koloru ecru, niezbyt rozbudowana, trwałość taka sobie, średniej wielkości pęcherzyki. szczątkowy lacing
Kolor:
Na pograniczu brudnej żółci oraz brudnej pomarańczy, mocno zamglone - właściwie nie przepuszczające swiatła
Smak:
Na pierwszym planie odrobina umiarkowanie dojrzałego kiwi. Na drugim planie delikatna słoność - taka nieprzeszkadzająca, ale
wyczuwalna - podnosząca lekko pijalność. Odrobinka lekko cierpkiej
brzoskwini dopiero na pograniczu 2 i 3 planu. Kwaśność jest umiarkowana, raczej owocowa - idąca bardziej w klimaty niedojrzałego kiwi
i brzoskwini niż w klimaty typowego lakto - które jest gdzieś w tam tle, ale nie jest to kwaśność syntetyczna, a taka idąca bardziej w
owocową kwaśność i cierpkość. Wysycenie na pograniczu umiarkowanego i
wysokiego. Piwo dosyć lekkie. Goryczka niska
Ocena: 7.1/10
Ot gose - z gatunku piw przyjemnych ale nie zrywających papy z dachu. Niemniej - piję ze smakiem.
Autorem tegorocznej receptury jest zwycięzca kategorii w V Warmińskim Konkursie Piw Domowych 2017 – Paweł „Czarny” Morawski, piwowar domowy z Olsztyna.
Intensywność umiarkowana: mieszanina nut ciemnego lekko czerstwego pieczywa żytniego, a kawałek dalej troszkę nut słodów opiekanych - w stylu lekko przypieczonej skórki od chleba, a jeszcze kawałek dalej troszkę melanoidyn oraz maciupinki biszkoptowo-karmelowej słodyczy, zmieszanej z nutami które kojarzą mi się z aromatem przyprawy maggi, nutami jałowca oraz maciupinką miodu lipowego. Na dalekim planie majaczą śladowe ilości rumianku
Piana:
Koloru ecru, średnie i drobne pęcherzyki, conajwyżej umiarkowana trwałość, przyzwoity lacing - opadając znaczy szkło umiarkowanie gęstą koronką.
Kolor:
Czerwień wpadająca już w miedziany, trochę jak taka mocna herbata, wyraźnie zmętnione - troszkę na taką błotnistą modłę, niemal nieprzepuszczające światła.
Smak:
Podobny do aromatu: na pierwszym planie odrobinka lekko czerstwego chleba z żytniego zmieszana z odrobiną nut opiekanych - troszkę w klimatach które kojarzą mi się z takimi aksamitnymi i gładkimi podpiwkami premium, w tle wyczuwalna subtelna acz nienachalna słodycz kojarząca mi się z ultra cienką warstwą miodu lipowego, oraz nutami wytrawnych biszkoptów.
Na dalszym planie delikatnie wyczuwalny posmak jałowca i czegoś co mi troszkę przypomina maciupinkę przyprawy maggi - obie te nuty w połączeniu z nutami żytniego pieczywa - nadają słodyczce ciekawej - takiej szorstkawo-chlebowej, delikatnie chropowatej faktury. Na dalszym planie wyczuwalna odrobinka ziołowej słodyczy i orzeźwienia od rumianku. Goryczka na pograniczu niskiej i umiarkowanej - ziołowa, z posmakiem jałowcowej goryczki, lekko chlebowo-opiekana.
Ciało umiarkowane (jak na ten ekstrakt) - niemniej - jak na ten ekstrakt jest dosyć bogate - piwo ma 10.5% ekstraktu, ale smakuje tak jakby spokojnie miało go ze 12 Blg. Piwo jest ciut bardziej wytrawne w smaku niż możnaby się spodziewać na podstawie aromatu. Tak czy siak - piwo nie jest wodniste, jest bardzo gładkie i aksamitne, jakkolwiek ta gładkość jest lekko przełamywana nutami jałowca i żytniej chlebowej opiekaności.
Jeśli chodzi o kolejność akcentów - to najpierw mamy chlebową słodowość, dopiero później trochę nut ziołowo-jałowcowych. Wysoka pijalność, wysycenie na pograniczu umiarkowanego i niskiego.
Ocena: 7.65/10
W charakterze wybitnie kojarzy mi się z takim łagodnym sesyjnym podpiwkiem. W porównaniu do poprzednich edycji rosanke - ta wydaje mi się być bardziej stonowana, ale też trochę mniej wyrazista pod względem użytych dodatków. Dobre, ale trochę zbyt monotonne jak dla mnie. Bardzo sesyjne i generalnie stylowe. Nie obraziłbym się na większą wyczuwalność dodatków.
Mango Rising, kooperacyjne piwo browarów Kingpin oraz La Débauche / La Debauche, Polska i Francja styl : Hoppy Sour Ale
Alk: 4.5% Ekstrakt::16.5 Blg
Dodatki: Mango i Tabasco Chmiele: mieszanka Falconers Flight
Data degustacji: 10.05.2018
Data ważności: 05.2018
Aromat:
Lekka kwaśność, zahaczająca delikatnie o bretty i nuty owocowe - troszkę
mango, troszkę plusza multiwitaminy, a następnie kawałek dalej miąższu
mandarynki, słodkich tropików i maciupinki białych owoców zmieszanych z
lekkim pieczeniem - takim papryczno-pieprzowym.
Piana:
Koloru ecru, niezbyt rozbudowana, trwałość taka sobie ale nie najgorsza jak na kwacha.
Po chwili redukuje się do zera.
Kolor:
Zółto złoty, bardzo nieznacznie zamglony
Smak:
Na pierwszym planie owocowa kwaśność - taka brettowo-cytrynowa, a tuż za nią wyraźne acz niemęczące pieczenie od tabasco z
paprykowo-pieprzowym posmakiem, a następnie trochę plusza muiltiwitaminy.
Kwaśność umiarkowana, w miarę picia intensywność jej
odczuwania zaczyna spadać, ustępując miejsca pikantności od
tabasco. Kwaśność i pieczenie od tabasco współgrają ze sobą - i pieczenie
od tabasco zdaje się trochę podbijać odczuwanie kwaśności, jakkolwiek - tak czy siak - w
miarę picia kwaśność troszkę słabnie w intensywności. Goryczka niska. Wysycenie umiarkowane, nieznaczne w stronę wysokiego. Piwo
bardzo lekkie - co jest zaskakujące przy tak niskim poziomie alkoholu na
tak dużym ballingu. W miarę picia palenie od tabasco zaczyna się wzmagać do umiarkowanego poziomu, i pod sam koniec czuć w zasadzie niewiele poza tabasco.
Ocena:
7.2/10
Piwo pełne sprzeczności - o dużym ballingu, a jednocześnie lekkie
w odbiorze i w miarę zwiewne. Pikantne a zarazem kwaśne. Zdecydowanie
nie jest to piwo dla każdego - bardzo charakterne. Piwo generalnie jest mało hoppy (wiem że jest blisko terminu - ale nawet na świeżo miało takie opinie), zaś jeśli chodzi o klimaty "sour" - to jest bardziej "spicy" niz "sour". Jak dla mnie to jest ciut zbyt "spicy".
Albae Cerevisiae to styl piwa wywodzący się z tradycji piwowarskich Pomorza i Kujaw
„Albae Cervesiae”, według zachowanego w Archiwum Państwowym w Toruniu przepisu z 1600 roku (spisanego przez Conrada Mollera, piwowara i – od 1580 roku – rajcę, zm. 1606r.) zawierało 100% zasypu słodu pszenicznego. Było też „bardziej słodkie niż gorzkie”. Wiadomo jednak także o produkowanych na ziemi chełmińskiej piwach białych będących mieszankami słodów pszenicznego i jęczmiennego w różnych proporcjach.
W Prusach Królewskich w okresie nowożytnym zdecydowanie dominowała produkcja piw jęczmiennych. Piwa pszeniczne były – według źródeł – popularne w dawnym województwie chełmińskim, np. w szesnastowiecznym Toruniu ich produkcja stanowiła ok. 10% całego rynku. Informacje o produkcji takich piw pochodzą także z innych miejscowości województwa, m.in. z Golubia i Grudziądza (w tym ostatnim udział pszeniczniaków w ogólnej produkcji sięgał nawet 25%).
Szerszy kontekst historyczny regionalnego browarnictwa możemy poznać na stronie Toruńskiego Serwisu Turystycznego (link tutaj) oraz z filmiku Tomasza Schutza, w którym degustował współczesne próby reinterpretacji tego stylu w 3 wersjach - mojej domowej oraz beczkowej i butelkowej - uwarzonych w oparciu o moją recepturę w Browarze Czarna Owca:
W dużym skrócie: - piwo w tym stylu powinno się charakteryzować niezbyt intensywnym nachmieleniem, które powinno być uzupełnione przez dodatek mieszanki ziół, które jednak w przeciwieństwie do gruitu nie powinny wnosić goryczki, ale nuty przyprawowe, ziołowe. Historycznie wykorzystywane były m.in. macierzanka, krwawnik, kłącze kuklika, kwiat dziewanny, kłącze tataraku, liście poziomki, kwiat lipy.
Opracowanie wytycznych dla tego stylu, stworzone przez Kujawsko Pomorski Oddział Terenowy Polskiego Stowarzyszenia Piwowarów Domowych (w skrócie: KPOT PSPD) precyzuje cechy oraz składniki jakie są zalecane dla piw w tym stylu
Wygląd: Barwa w przedziale od jasno- do złotożółtej, charakterystyczna dla piw z dużym udziałem słodu pszenicznego w zasypie. Również z racji zasypu piwo będzie zwykle opalizujące, mętne, nieklarowne - cecha ta nie stanowi wady. Biała, drobna, dobrze utrzymująca się piana. Mój komentarz: historyczne piwa pszeniczne kilkaset lat temu - były ze względu na mniej rozwinięte techniki słodowania trochę ciemniejsze niż współczesne nam piwa pszeniczne. Aromat: Nuty zbożowe i chlebowe pochodzące od pszenicznego zasypu powinny przeplatać się z bogatym, różnorodnym bukietem ziół. Ziołowość i przyprawowość mogą być potęgowane także przez fenole pochodzące od drożdży (fenole są często opisywane jako aromaty korzenne, pieprzowe, „pikantne” albo też aromat gumy balonowej). Owocowość wynikająca z obecności estrów - raczej cytrusowa niż np. bananowa czy jabłkowa. Smak: W smaku powinny odznaczać się przede wszystkim nuty słodowo-zbożowe oraz estrowe - zgodnie z przekazem historycznym oryginalne Albae Cerevisiae było bowiem piwem "bardziej słodkim niż gorzkim". Może pojawić się także lekka kwaskowatość związana z pszenicznym charakterem piwa. Ważnym aspektem smaku jest goryczka pochodząca od mieszanki chmielu i ziół. Powinna być ona delikatna, umiarkowana, nie może dominować, pozostawiać wrażenia zalegania czy cierpkości. Podobnie jak w aromacie - przyprawowe nuty, będące wypadkową ziół i fenoli. Finisz w stronę słodkości. Tekstura: Piwo powinno być lekkie, rześkie, pozostawiać odczucie średniej pełni. Wysycenie średnie bądź lekkie. Niewskazana jest szorstkość i ostrość albo uczucie rozgrzewania. Dodatkowe informacje: Konkursowe piwo w zasypie powinno mieć minimum 75% słodu pszenicznego. Uzupełnieniem zasypu może być dowolny słód jasny jęczmienny. Wskazane są chmiele niemieckie bądź polskie (zgodność historyczna) oraz zioła lokalne, bardziej aromatyczne niż gorzkie (unikać należy ziół stosowanych do produkcji gruitów!). Wskazane są zioła dodawane w tamtejszym okresie do piw, czyli m.in. przykładowo: macierzanka, krwawnik, kłącze kuklika, kwiat dziewanny, kłącze tataraku, liście poziomki, kwiat lipy. Dla oddania historycznego charakteru piwa wskazane są także drożdże produkujące sporą ilość fenoli, mało neutralne. Ekstrakt brzeczki powinien mieścić się w przedziale 12-15° Blg.
[Aktualizacja: maj 2020]Historia komercyjnych warek piw w tym stylu - chronologicznie
Maj 2017 - Jan Olbracht Browar Staromiejski wypuszcza restauracyjną warkę Albae Cerevisiae uwarzoną w oparciu o recepturę Kamila Zatyki, zwycięzcy 1. edycji Flisackiego KPD (2015) (link). Dodatki ziołowe: przytulia, otrożeń, werbena, przetacznik, dziurawiec, kocimiętka
Maj 2018 - browar Czarna Owca wypuszcza Albae Cerevisae uwarzone wg receptury Marka Lutowskiego - zwycieżcy 1-go Owidzkiego KPD. Autor receptury zdobył również 1 miejsce na II Flisackim KPD (2016) za swoje Albae Cerevisiae. Ciekawostka: była to druga komercyjna
warką, a zarazem pierwsza zarazem komercyjną i "nierestauracyjna" warką
- która poszła do szerszej dystrybucji i była dystrybuowana także w
butelkach. Albae Cerevisae z Czarnej Owcy była równiez dostępna w Karczmie na Podgrodziu, działającej przy Muzeum Mitologii Słowiańskiej w Owidzu. Karczma ta była współorganizatorem Owidzkiego KPD, i zamawiała część uwarzonej Alby na potrzeby restauracyjne, gdzie była sprzedawana pod brandem "Welesowe". Dodatki ziołowe: kwiat bzu, ziele krwawnika, kwiat lipy, ziele macierzanki, Liście poziomki, kwiat rumianku
Maj 2019 - browar Czarna Owca wypuszcza kolejną edycję Albae Cerevisae. Piwo uwarzone jest wg receptury Marka Kaweckiego - zwyciezcy 2 edycji owidzkiego KPD. Podobnie jak poprzednio - jest ono równiez dostepne pod brandem "Welesowe. Dodatki ziołowe: Kwiat Dziewanny, Mniszek lekarski, Lawenda, Liście poziomki, ziele krwawnika, Kłącze tataraku.
Sierpień 2019 - Biała Dama z z Browaru Zamkowego Cieszyn, uwarzona w oparciu o recepturę zdobywcy 2 miejsca z III Flisackiego KPD (2017). Dodatki ziołowe: rumianek,wiązówka błotna, kwiat akacji.
